vanderLas

2012-01-15T09:38:00.000+01:00

2012-01-15T09:30:00.001+01:00

2011-05-16T07:08:00.007+02:00

2011-05-16T07:08:00.005+02:00

2011-05-16T07:08:00.003+02:00

2011-05-16T07:08:00.001+02:00

2011-05-16T07:07:00.004+02:00

2011-05-16T07:07:00.003+02:00

2011-05-16T07:07:00.001+02:00

2011-05-16T07:05:00.003+02:00

2011-05-16T07:05:00.001+02:00

2011-05-16T07:04:00.001+02:00

2011-05-16T07:03:00.001+02:00

2011-05-16T07:02:00.001+02:00

2011-05-16T07:00:00.002+02:00

2011-05-16T07:00:00.001+02:00

2011-05-14T02:53:00.001+02:00

We zijn vertrokken uit het prachtige San Francisco en aangekomen in Monterey. Helaas hebben we hier geen internet op de kamer, dus de komende twee dagen geen verslagen...

2011-05-13T08:04:00.001+02:00

2011-05-13T08:04:00.000+02:00

2011-05-13T08:03:00.000+02:00

2011-05-13T08:02:00.001+02:00

2011-05-13T08:02:00.000+02:00

2011-05-13T08:00:00.000+02:00

2011-05-13T07:56:00.000+02:00

2011-05-13T07:55:00.000+02:00

2011-05-13T07:53:00.000+02:00

2011-05-12T17:54:00.000+02:00

Gisteren een mooie dag gehad in Yosemite. Veel prachtige watervallen gezien, mooie wandelingen gemaakt en rustig aan gedaan. De grote bossen zijn erg indrukwekkend en de ene waterval is nog groter dan de andere. Gisteravond weonig ondernomen, een paar wasjes gedraaid, de koffers wat opnieuw ingepakt en wat geluierd in en bij het hotel.

Vandaag zijn we naar San Francisco gereden. Na een ontbijt bij de Subway zijn we door een eindeloze rij voorsteden gekomen, tot we uiteindelijk rond een uur of vier de stad binnenreden via de Bay Bridge.in de verte zagen we de Golden Gate bridge al liggen en binnen no-time waren we bij ons hotel. We hebben nog wat rondgeslenterd over de pier, wilde zeeleuwen gezien en bij het hotel wat gegeten. Morgen gaan we sightseeen en 's avonds hebben we een rondleiding op Alcatraz.

2011-05-11T07:05:00.000+02:00

2011-05-11T07:04:00.001+02:00

2011-05-11T07:03:00.002+02:00

2011-05-11T07:03:00.001+02:00

2011-05-11T07:02:00.000+02:00

2011-05-11T07:01:00.000+02:00

2011-05-10T07:59:00.001+02:00

Vanochtend zijn we, na een paar boodschappen gedaan te hebben, op pad gegaan richting Sequioa National Park, Kings Canyon National Park met als einddoel ons hotel in Oakhurst, vlakbij Yosemite. Na een uurtje door de fruitgaardente hebben gereden belandden we in-wederom- een mooi berglandschap. Het ene na het andere feerieke bergdorpje gleed aan ons voorbij en we kregen echt een Dante's Peak (film) gevoel. Zo'n dorpje waar de winkelier burgermeester en postbode is, maar dan zonder de uitbarstnde vulkaan uit de film. Nee, in het vredige dorpje Three Rivers, vlak voor de entree van het park, was geen vulkaan, slechts een schimmig winkeltje met allerhande prullaria, gerund door een norse en onvriendelijke Indier (wellicht familie van de fijne Indier van de Americas Best Value Inn in Needles). Maar goed, we hadden niets nodig van de rommel die hij verkocht, dus reden we naar de entree van het park. Na alle administratieve handelingen kwam de vraag of we ook sneeuwkettingen bij ons hadden vanwege de hevige sneeuwval, die waren namelijk verplicht. Uhh, niet dat we weten. Dus wij alle bagage uitgeladen en bij de reserveband gekeken. Helaas, na alle tassen weer ingepakt te hebben, bleken we geen kettingen te hebben. En omdat we heel graag het park in wilden gaf de park ranger ons het adres van de winkel waar de kettingen gehuurd of gekocht konden worden. Inderdaad, het winkeltje van de onvriendelijke Indier. Hoera.

Nadat de man, terwijl ik stond te wachten, een hele rol plakband gebruikte om een doos te repareren en ik geduldig een minuut of tien stond toe te kijken, besloot hij daadwerkelijk e vragen wat hij voor me kon doen. Na de uitwisseling van data over bandmaten en dergelijke, kwam hij met een bijzonder onredelijke prijs voor een setje kettingen (we kregen nog wel 20% korting voor een doos met oude kettingen, waarbij hij beloofde dat de sticker 'damaged' niet op de kettingen sloeg. jaja), besloten we dat het onzin was om veel geld hieraan uit te geven. Een ander stel had wel toegeslagen en was net de kettingen aan het omleggen. Tamelijk teleurgesteld reden we weer naar de entree om te vragen of we misschien zonder kettingen een stukje het park in mochten. De ranger vond het erg netjes dat we zo eerlijk waren om te zeggen dat we geen kettingen hadden, maar hij had goed nieuws: de weg was net opgeruimd en de temperatuur was zo gestegen dat de weg nu ook voor voertuigen zonder kettingen was opengesteld. Super! Zonder een vermogen voor kettingen te hebben uitgegeven mochten we dus toch het park in om de grootste bomen ter wereld te bekijken.

Sneeuwkettingen leken totaal overbodig, want alhoewel het regende, was het zo'n 15 graden en reden we door het schitterende bos. Terwijl we snelstromende riviertjes en watervallen passeerden, riep Ingrid opeens BEER! Snel de auto gekeerd en vanuit de auto konden we op een meter of 5 een berenjong in het gras zien zitten. Schitterend om een wilde beer zo dichtbij te zien... Al snel stopten er meer auto's om de beer te bekijken en na een paar minuten was het jong het zat en trok weer het bos in.

Nog onder de indruk van de verschijning van de beer, reden we steeds verder de berg op en begon het zachtjes te sneeuwen. De temperatuur daalde en het sneeuwniveau steeg. Bij de grootste boom ter wereld, de General Sherman, lag bijna een meter sneeuw en dat maakte deze indrukwekkende boom nognindrukwekkender. Na een wandeling bij de grote bomen reden we weer verder tot ik opeens riep: BEER! Dit keer was het een volwassen exemplaar dat vanuit een weide de weg overstak. Echt mooi om te zien. Na een sneeuwvolle afdaling, die sneeuwkettingen leken zo idioot nog niet, kwamen we rond 20 uur aan in Oakhurst, in het rustieke Best Western Inn. Morgen Yosemite. Kijken wat we dan zien...

2011-05-10T07:16:00.001+02:00

2011-05-10T07:15:00.003+02:00

2011-05-10T07:15:00.001+02:00

2011-05-10T07:14:00.003+02:00

2011-05-10T07:14:00.001+02:00

2011-05-10T07:13:00.001+02:00

2011-05-10T07:12:00.002+02:00

2011-05-10T07:12:00.001+02:00

2011-05-10T07:11:00.003+02:00

2011-05-10T07:11:00.001+02:00

2011-05-09T06:55:00.001+02:00

Na het verlaten van het schitterende Wynn hotel in Las Vegas, stond ons een stuk minder levendig deel van de V.S. te wachtsn: Death Valley. En was het in Vegas al warm (36 graden), in Death Valley liep de temperatuur op tot 108 Fahrenheit, toch zo'n 42 graden Celcius. Het was een lange rit (bijna 5 uur) en het bleek dat dit National Park totaal niet ons ding was. Niet alleen vanwege de temperatuut, maar ook omdat het park op zand, stenen, zout en hitte, na, niet echt iets te bieden heeft. Gelukkig was de lange rit niet voor niets, want we moesten toch door het park om bij onze tussenstop richting Yosemite te komen, namelijk Lone Pine.

Toen we vanochtend aanschoven bij het ontbijt in de Best Western in Lone Pine kwamen we daar toevalligerwijs hetzelfde stel tegen als in Page; zit je honderden kilometers verderop weer in hetzelfdemhotel. Na het uitwisseen van ervaringen vertrokken we richting Exeter. Van de receptioniste kregen we een alternatieve route uitgetekend en besloten deze tevolgen. Een zeer bochtige weg door de bergen volgde, maar het resultaat ws fantastisch. Zaten we gisteren nog op 100 feet onder zeeniveau in Death Valley met 42 graden, vandaag reden we op 6000 feet met 1 graad. De sneeuw lag nog langs de weg en de berg lag in de wolken. De smeltende sneeuw leverde prachtige watervallen en snelstromende riviertjes op en na de geweldige rit leken we in een andere wereld beland: groene weides, mooie stroompjes en fruitkwekerijen zover het oog reikte. Typisch Californie. Vanavond slapen we in Exeter en morgen gaan we naar Sequioa en Yosemite.

2011-05-09T06:40:00.001+02:00

2011-05-09T06:40:00.000+02:00

2011-05-09T06:39:00.002+02:00

2011-05-09T06:39:00.001+02:00

2011-05-09T06:39:00.000+02:00

2011-05-09T06:35:00.002+02:00

2011-05-09T06:35:00.001+02:00

2011-05-09T06:35:00.000+02:00

2011-05-09T06:34:00.000+02:00

2011-05-09T06:33:00.001+02:00

2011-05-09T06:33:00.000+02:00

2011-05-09T06:32:00.000+02:00

2011-05-07T02:48:00.001+02:00

Een totaal gekkenhuis. Alles is nep en iedereen is gek. Althans, bijna iedereen. Na de rust en de ingetogen maar overweldigende schoonheid van Zion zitten we nu al bijna anderhalve dag in Las Vegas. In een fantastisch hotel, op 'floor 56', met uitzicht over de stad en de strip. De gordijnen openen met een afstandsbediening en de ramen reiken van de vloer tot aan het plafond. Het uitzicht toont drie dingen. 1. De woestijn; eindeloze vlakte met niets, behalve hitte. 2. Eindeloze suburbs, alleen maar laagbouw, gebouwd voor de mensen die hier werken (een miljoen!) en 3. De strip.

En The Strip dat is het echte gekkenhuis, met megacasino en megahotel na megaresort. Torenhoge hotels met wel 5000(!) kamers geheel aangekleed volgens een thema. Zo hebben de buren half Venetie nagebouwd. De foto die hieronder staat is namelijk niet in Venetie genomen. Sterker nog, die foto is -ondanks de blauwe lucht met kleine wolkjes- niet eens buiten genomen. Allemaal nep. Net zoals de eiffeltoren, het vrijheidsbeeld, de sfinx of het middeleeuwse kasteel, allemaal nep. En door die hotels en casino's lopen duizenden of misschien wel honderdduizend toeristen. Allemaal hun ogen uit te kijke, ladderzat te worden of hun laatste centen in de slotmachines te gooien. Gokken kun je hiernog op het toilet als je zou willen...

Wij hebben vooral gekeken en vooral geld uitgegeven aan wat kleding (ingrid slaagde voor 15 dollar per jurkje, iets meer dan een tientje in euro's). Na ruim 6 kilometer te hebben geslenterd waren we er wel klaar mee. Vanavond nog naar de dolfijnen in het Mirage (we zagen al flamingo's in The Flamingo) en leeuwen in het Mgm) en misschien naar de fonteinen van het Bellagio. Morgen maar weer eens de natuur opzoeken en de rust. Zion was fantasisch, zie de foto's van gisteren. Mooie bescheiden watervallen bij hoge steile rotsen en wilde herten. Allemaal erg mooi, maar morgen trekken we naar Death Valley, wat na al het geTINGTINGTINGTINGTINGTINGTING van Vegas wellicht inderdaad wat doods aan zal doen. We zullen het zien. Heet wordt het in ieder geval. In Vegas was het vandaag al 36 graden...

2011-05-07T02:30:00.001+02:00

2011-05-07T02:29:00.000+02:00

2011-05-07T02:28:00.001+02:00

2011-05-07T02:27:00.003+02:00

2011-05-07T02:27:00.001+02:00

2011-05-07T02:26:00.003+02:00

2011-05-07T02:26:00.001+02:00

2011-05-06T08:04:00.001+02:00

2011-05-06T08:01:00.000+02:00

2011-05-06T08:00:00.001+02:00

2011-05-06T07:59:00.001+02:00

2011-05-05T06:30:00.001+02:00

Vanochtend voor het eerst weer eens een fatsoenlijk niet-'All American' breakfast gehad in het Best Western Grand hotel bij Brye Canyon. Na het inpakken van de spullen trokken we weer de berg op om nog een aantal viewpoints van het park te bekijken met gewoon daglicht (gisteren was het al bijna zonsondergang). in het felle licht waren de rotsen erg mooi gekleurd, maar de kou (toch rond het vriespunt) was iets teveel voor mijn in korte broek gestoken benen. Na een paar viewpoints het park uitgereden richting Zion. De rit was veelbelovend, want het dorre rotslandschap maakte steeds meer plaats voor groene weides, hoge bergen en snelle riviertjes. Na een aardige rit arriveerden we in Zion. De hoge bergen, met een schitterende rode kleur, met daartussen groene dalen en wederom snel stromende riviertjez waren adembenemend. Onze eerste stop, net buiten het park was Springdale, Utah, alwaar we het mooie Desert Pearl Inn hotel hebben geboekt. Het is echt een typisch Amerikaans dorpje, zoals je dat in de film ziet. Nadat we de koffers in de fraaie kamer hebben gedropt besloten we met de gratis shuttlebus het park in te gaan.

In het park zijn diverse wandelroutes uitgestippeld, waarbij je kunt kiezen tussen 'easy', 'middle' en 'hard', waarbij de moeilijkste routes maar liefst honderden meters verhoging kennen en bijna 10 mijl lang zijn. Daarbij moet je over dunne paadjes lopen (30 cm breed) met aan weerszijden ravijnen, en er is geen hek. Die hebben we dus maar even overgeslagen, 'easy' was al pittig genoeg.

Onderweg kwamen we eekhoorntjes tegen en wilde herten die tot op een meter te benaderen waren. Erg leuk om te zien, maar ook de rotspartijen, de begroeiing en het woeste water waren erg de moeite waard. Na een paar uur wandelen gingen we weer naar de shuttle en stapten we bij de 'Spotted Dog' uit, waar we een lekkere pasta hebben gegeten. Wat ons betreft doen we ht nog aardig voor een Amerikaanse vakantie; we zijn nog maar een keer bij een fastfoodketen geweest.

Morgen wandelen we naar Emerald Pool en in de loop van de dag rijden we naar Las Vegas. De wandelschoenen kunnen aanblijven, ook daar is een hoop te zien, al is daar maar weinig natuurlijks aan vrezen we...

2011-05-05T06:10:00.001+02:00

2011-05-05T05:30:00.002+02:00

2011-05-05T05:28:00.002+02:00

2011-05-05T05:27:00.002+02:00

2011-05-05T05:25:00.001+02:00

2011-05-05T05:14:00.003+02:00

2011-05-05T05:14:00.002+02:00

2011-05-04T16:24:00.000+02:00

Het was vanochtend alweer vroeg dag, want er staat weer veel op het programma. Om 11:30 moesten wij ons melden bij Carolene Ekis van Antelope Canyon Tours voor een rondleiding in de fotogenieke Antelope Canyon. Maar omdat we daarna eigenlijk gelijk dohorwillen naar Bryce Canyon (toch weer 3 uurtjes rijden) besluiten we voor die tijd nog even te gaan kijken bij het nationale park Whawheap, waarin de Glen Canyon, Lake Powell en een grote dam liggen. Bij het bezoek aan het visitor centrum zien we wat voor kracht zo'n centrale in de dam opwekt en vooral met hoeveel kracht het water wordt geloosd. De bouw van de dam zorgde voor het vollopen van de Glen Canyon met als resultaat het schitterende Lake Powell, waar de Amerikanenmet hun powerboats de boel onveilig maken of met een soort drijvende caravans met de hele familie op het water verblijven. Erg leuk om te zien. Zoals alles hier is alles groot, groter, grootst.

Hierna zijn we naar Page gereden voor onze rondleiding naar Antelope. Na het betalen moesten we nog even wachten op de open jeep, waarmee we naar de woestijn zouden worden gebracht. Ook hier weer hordes Japanners die werkelijk geen snars Engels begrijpen of spreken en continu de boel ophouden; je zou toch mogen verwachten dat je in deze tijd een beetje Engels beheerst, maar nee hoor...

Na een vrij ruige rit door de woestijn arriveerden we bij de ingang van de canyon. Je kunt de canyon in via een spleet in de bergen, waarna je getuige bent van een schitterend schouwspel tussen de rode rotsen. En het zonlicht dat op dit tijdstip prachtig naar binnenvalt. Het is erg druk in de canyon, de Indianen die deze canyon mogen uitbaten moeten immers ook brood op de plank in de wigwam hebben, maar na wat zorgvuldigvan heen en weer gecommandeer lukt het warempel regelmatig om foto's te maken zonder armen en benen erop. Het is een walhalla voor de fotografieliefhebber, want elke hoek is hier bijzonder fotogeniek. 200 foto's later lopen we met een voldaan gevoel weer naar de jeep om weer bij onze eigen auto afgezet te worden. Daar koop ik nog de vlag van Arizona en rijden we richting Bryce Canyon.

Ook deze rit is weer de moeite waard. We verlaten de woestijnachtige gronden van de Navajo indianen en rijden het land van de Hopi indianen binnen. Er is hier een hopi te zien, veel naaldbossen, er ligt op veel plekken in de bergen nog sneeuw en ergens doet het denken aan de Alpen. Na een flinke hopi haarspeldbochten bereiken we het Bryce Canyon National Park, waar me we met onze pas gratis naar binnen mogen. De tip van de Nederlanders van gisteravond (eerst doorrijden tot het einde van het park, bovenop de berg) en vanaf daaruit afdalen) blijkt een goede te zijn. De Canyon ziet er schitterend uit en ook het uitzicht (je kunt volgens mij wel honderd kilometer in de verte kijken) is fantastisch. Op de terugweg naar beneden komen e nog een hopi wilde Elks (soort hert) tegen, die geen stap opzij doen als je voor ze gaat staan voor een foto. Die hebben al zo'n hopi toeristen gezien, die geloven het wel. Omdat de zon al aan het ondergaan is, besluiten we nog wat te eten bij het restaurant tegenover ons hotel (magertjes en heb ik het alleen over de kwaliteit en niet over de calorien, dat waren er weer een hopi) en gaan we daarna naar onze kamer. Volgende stop is Zion national Park

2011-05-04T06:55:00.002+02:00

2011-05-04T06:53:00.005+02:00

2011-05-04T06:53:00.004+02:00

2011-05-04T06:52:00.002+02:00

2011-05-04T06:49:00.001+02:00

2011-05-04T06:48:00.002+02:00

2011-05-04T06:47:00.005+02:00

2011-05-04T06:47:00.004+02:00

2011-05-03T06:58:00.001+02:00

Na een koude nacht in de Grand Canyon was het alweer tijd om verder te reizen. Volgende stop op het programma is Monument Valley, in inmiddels de derde staat van onze reis, Utah.

Gelukkig is geen enkele dag zonder avontuur, want sinds gisteravond piept en knippert de auto ons toe dat de oil needs to be replaced. Great. Gelukkig [ahum] hebben we geen bereik met onze telefoon in deze uithoek, dus we kunnen niet overleggen met verhuurbedrijf Alamo over hoe dit op te lossen. Op hoop van zegen starten we de auto en rijden we, via een schiterende route langs allerlei uitzichtspunten langs de Canyon, het park uit. Na een half uurtje rijden wordt het landschap wel erg dor en kaal en dat bleek de daaropvolgende 200 mijl niet ten positieve te veranderen. De grootste veranderingen in het uitzicht zijn de bergen en de indianendorpjes langs de highway. Man, man, man wat maken die lui er een rommeltje van. Half afgebouwde huisjes, trailerparks met trash in de tuin en een niet ophoudende stroom met kraampjes met indianenjuwelen -voor weinig- vullen het landschap. Na een vrij saaie rit van een uur of drie wordt het vlak bij de staatsgrens tussen Arizona en Utah echt interessant; rode zandvlaktes en bijzonder gevormde 'bergjes' vormen het landschap.

Na 12 dollar te hebben afgetikt bij een enorm dikke indiaan (die pas vast niet meer door de ingang van zijn tipi en zijn paard ligt met een hernia in bed) krijgen we toegang tot een onverharde weg die ons langs de scenic route van Monument Valley voert. Erg indrukwekkend, er hangt een bijzondere sfeer en ergens heb je het gevoel dat je je in het Wilde Westen van de film bevindt. Ook hier komen we een Nederlandse camper tegen; zouden mensen deze per boot over laten komen voor hun vakantie? Erg bijzonder om ze tegen te komen...

Na Monument Valleyn vertrekken we naar Page, Arizona. Vanuit dit stadje, gelegen aan Lake Powell, hebben we morgen een rondleiding door Antelope Canyon. Na een uur rijden komen we in Tuba City, waar we bereik blijken te hebben. Alamo bereikt en deze verwees ons naar de Wal Mart in Page. Blijkbaar verkopen ze niet alleen autospullen, maar er zit zelfs een hele Kwikfit in de toko. Voor 24 dollar is de olie vervangen, de auto piept en knippert niet meer en met een gerust gevoel rijden we naar ons hotel in Page, het Holiday Inn Express. Daar komen we nog een Nederlands stel tegen en maken we nog een praatje. Morgen staat eerst Antelope Canyon op het programma, waarna we doorrijden naar Bryce Canyon. Daar logeren we in het Best Western Grand Hotel.

2011-05-03T06:40:00.001+02:00

2011-05-03T06:39:00.003+02:00

2011-05-03T06:39:00.001+02:00

2011-05-03T06:25:00.002+02:00

Verslag dag 4

Vandaag (zondag) zijn we weer vertrokken uit het gezellige Bullheadcity, we hebben op het nieuws weinig vernomen over een dubbele moord in een schimmig hotel in Needles, maar het voelt wel als een veilige keuze dat we zijn uitgeweken. Bij de plaatselijk Wal Mart de nodige versnaperingen voor onderweg ingeslagen en onze ogen uitgekeken in deze idioot grote winkel. Cola? 26 merken, 44 soorten. Kaas? Uit een tube, een spuitbus, plakjes, blokken, het is er allemaal, maar helaas geen Nederlandse... Naast een uitgebreid assortiment levensmiddelen verkopen ze hier ook banden, dieren, meubels, grasmaaiers, televisies, wasmachines en ga zo maar door. Je zou hier uren kunnen rondkijken...

Maar goed, alhoewel ik (lars) gek ben op supermarkten, zijn we daarvoor niet de grote plas overgevlogen. Na een ontbijtje in de auto (eenvoudig, doch voedzaam) zijn we op weg gegaan naar Tusayan, bij de Grand Canyon. Alhoewel de natuur prachtig was en ons vooruitzicht van het bekijken van het 7e wereldwonder niet mis, was het toch een lange rit door de bossen van Arizona. Opmerkelijk: onderweg haalden we een jeep met caravan in, met Nederlands kenteken!

Bij het binnenrijden van het park kochten we gelijk een 'America the beautiful pass', waarmee we een jaar lang alle parken in de V.S. mogen bezoeken. We hadden al vaak foto's van de Grand Canyon gezien en al veel gehoord over hoe indrukwekkend het is, maar al die informatie doet in geen enkel opzicht recht op hoe het in het echt is. Juist daardoor heb ik ook op geen enkele manier het gevoel dat het mij wel lukt, maar ik ga het toch proberen met een paar foto's hieronder.

In ieder geval, na het parkeren van de auto en een korte wandeling kwamen we aan bij de North Rim van de Canyon. Wat een uitzicht! Je kunt er metje hoofd niet bij hoe groot en diep deze kloof in de aarde is. We hebben echt bijna een uur ademloos voor ons uitgekeken. Gelukkig beseften we op tijd dat we om 15:30 een afspraak hadden bij het vliegveld van Tusayan bij Papillon Tours, voor een helicoptervlucht over de Canyon. En ook daarbij schieten woorden te kort. In ongeveer 45 minuten vlogen we over de meest indrukwekkende delen van het gebied en kregen een goede indruk van de omvang van het geheel. Een niet te missen onderdeel van elk bezoek aan dit park. Na de rondvlucht zijn we terug gereden naar het park en ingecheckt bij de Maswik Lodge, een eenvoudige maar schone accommodatie in de bossen op een paar honderd meter van de Canyon. 's Avonds gekeken naar de mooie zonsondergang en een lichte sneeuwbui en op tijd naar bed. Na twee minuten gekeken te hebben naar 'Extreme home makeover' op tv werd de boel onderbroken door een ABC special news report. Spannend hoor, blijkt Osama vermoord te zijn. Op de tv zagen we feestende Amerikanen, maar in het park was er niets van te merken.

2011-05-03T06:23:00.001+02:00

2011-05-03T06:20:00.002+02:00

2011-05-03T06:19:00.002+02:00

2011-05-03T06:18:00.004+02:00

2011-05-03T06:18:00.003+02:00

2011-05-03T06:17:00.002+02:00

2011-05-03T06:16:00.001+02:00

2011-05-01T17:04:00.002+02:00

Nog onder de indruk van alle ervaringen van gisteren, werden we vanochtend op ons gebruikelijke tijdstip wakker, zo rond zes uur 's ochtends. Blijkbaar helpt het tijdsverschil niet echt om eens lekker uit te slapen, want zo vroeg gaat thuis ook altijd de wekker. Na een rondje ochtendnieuws op televisie te hebben gezapt (Breaking news: de familie van Kate Middleton is uitgecheckt uit het hotel, daarna een klein item over 321 doden in de V.S. door tornado's), de koffers ingepakt, gedoucht en ontbeten bij de Starbucks. De auto werd keurig voorgereden door de Valet Parking en we vervolgden onze weg. Aangezien we ons morgen moeten melden op het vliegveld van Tusayan, maar de rit in een dag wel erg pittig is, zetten we koers naar one-street-village Needles, op iets meer dan vier uur rijden vanuit downtown LA.

Maar met de huidige dollarkoers en mijn onhandige maten, zouden we gek zijn als we ook niet wat tijd uit zouden trekken voor wat de Amerikanen een shopping spree noemen. Gelukkig voor ons was de dollar vrijdag alweer gezakt en op onze route lag Barstow, vooral bekend vanwege zijn outletshopping. We arriveerden rond een uur of 11 en besloten eerst eens rond te kjken bij Tommy Hilfiger. Een goede (of foute, zoals u wilt) keuze, want de polo's waren hier vriendelijk geprijsd, $60 per twee stuks, iets meer dan 20 euro per stuk. Ook Ingrid slaagde hier met gemak (schoenen voor $29) en er werd ook iets ingeslagen voor het neefje en nichtje. Voor mij was de Timberland een feestje, zeker vanwege de ruime aanwezigheid van mijn maat 14; het resultaat: wandelschoenen voor 55 dollar en bootschoenen voor iets minder. Opmerkelijk was dat we nog bijna nergens toeristen zijn tegen gekomen, op een paar verdwaalde Japanners na. Japanners die overigens echt alles wilden weten over de producten in de outlet, maar door hun gebrekkige Engels totaal niet konden communiceren met de aanwezige Amerikanen.

Na een lekkere lunch bij de In & Out en een stapel shoppingbags op de achterbank besloten we nog even te tanken (4 dollar per gallon en het ding zuipt als Andre Hazes in de jaren negentig) en op de weg naar Needles even te stoppen bij Ghosttown Calico. Dit voormalige mijnstadje, dat sinds begin 20e eeuw verlaten was, is tegenwoordig een attractie van belang, althans dat beweerde de reisgids, maar niet bleek minder waar. Een twintigtal recent gerestaureerde Westernhuisjes, allen omgebouwd tot giftshop, een gammel treintje en een authentieke mijningang vormden samen de ghosttown; een regelrechte touristtrap. Vlug de auto maar weer in om door te rijden naar ons gereserveerde hotel in Needles.

Al bij het naderen van dit hotel, dat volgens de site beschikt over vier sterren en zelfs op tripadvisor positie ervaringen op zijn naam kan schrijven, begon het bij ons al te kriebelen. Dit was nou echt zo'n motel dat je op TV zag, met de contouren van een mensenlichaam uitgetekend op de parkeerplaats, omdat een of andere befaamde serialkiller weer eens had toegslagen langs de weg. Maar, dapper als we zijn, besloten we bij de merkwaardige Indier achter de balie in te checken. Nadat we alle koffers de trap op hadden gesleept, kwamen we tot de ontdekking dat niet alleen de deur recent is opengetrapt (het slot lag eruit), maar ook dat het gebruikte zeepje van de vorige gast op ons lag te wachten, evenals een aantal van zijn haren in bed en bad, maar ook dat de vlekken op de deken, de vloer, de muur, de wastafel, het plafond, in de wcpot en op het raam ons er niet van konden overtuigen dat het hier helemaal pluis was. Snel de koffers weern ingepakt, ons beklag gedaan bij de Indier en op zoek gegaan naar een ander hotel.

Wat we ons toen nog niet beseften was dat precies dit weekend de Asser TT, althans een lokale grote broer ervan, plaatsvond in de regio. Dit evenement, waarbij er overigens niet wordt geracet, maar wel wordt gedronken, gefeest en geronkt wordt, trekt duizenden motormuizen naar Laughlin, een gokstadje op de route. Dit zorgde ervoor dat er van de -naar schatting- 6000 hotelkamers er niet eentje meer vrij bleek te zijn. Erg vervelend, want het begon al aardig donker te worden en er was niet direct een andee grote plaats in de buurt. En dat het begon te schemeren was ook Sheriff Romanski opgevallen. En ik, sukkel met mijn Renault met automatische verlichting, had nog niet gezien dat de lampen NIET aanwaren. Dus grote schrik toen er achter mij opeens felle grote rode en blauwe lichten verschenen. Snel de bolide aan de kant gezet en braaf - met de handen blijvend aan het stuur- gewacht tot Sheriff Romanski mij benaderde.

"Was I driving too fast?" was het eerste wat er bij mij uitkwam, maar de Sheriff stelde gelijk de tegenvraag "It's getting pretty dark, don't you agree?". Na een braaf rondje boetekleed aantrekken (ook die kun je in de VS blijkbaar makkelijk krijgen in mijn maat) kregen we een waarschuwing en mochten we -met de lampen aan- onze weg vervolgen. Gelukkig vonden we in Bullhead een fijn hotel en konden we wat rust pakken voor onze trip naar de Grand Canyon van morgen; ik denk dat ik de lichten gelijk maar aandoe.

2011-05-01T17:02:00.001+02:00